«لغت نامه دهخدا»
[ثُ / ثَ مَ طَ] (ع اِ) گل تر یا رقیق و آبکی. ثُرمَط. || (مص) به آواز خائیدن. || ثرمطه ناک گردیدن زمین؛ یعنی صاحب گل رقیق و آبناک شدن.
