«لغت نامه دهخدا»
[ثَ لَ بَ] (اِخ) ابن غنمه(1). صحابی انصاری است. او غزوهء بدر و عقبه را درک کرد و بتان بنی سلمه را با معیت معاذبن جبل و عبدالله بن انیس بشکست و در غزوهء خندق و بروایت دیگر در غزوهء خیبر به عز شهادت نایل آمد. قاموس الاعلام و امتاع الاسماع ج1 ص241. و نیز در کتاب اخیر ص 448 وی یکی از بکائین محسوب شده است. (1) - در کتاب الاصابه، چاپ مصر، سنهء 1323،1 ص 209 «عنمه» آمده است و در ص241 امتاع الاسماع مقریزی نیز «عنمه» است و مصحح کتاب در حاشیه آرد که در اصل «غنمه» بوده است.