ثغر

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع مص) دندان نمودن وقت خندیدن. || دندان شیر کسی را شکستن. || افتادن دندانها. || رخنه کردن. || رخنه بستن. || ثغر ثلمه؛ بستن رخنه را. (از اضداد است).