«لغت نامه دهخدا»
[ثُ رَ] (ع اِ) موی بغل. || مغاکچهء سینهء شتر که جای نحر است. || مغاک سینه و چال گردن. مغاک گلو و چنبر گردن. مغاکی که میان سینه و شکم باشد. (غیاث اللغه از شرح نصاب و کنز). || گو بالای سینهء اسب. || کرانهء زمین. || راه نرم و هموار. ج، ثُغر.