ثفل

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ] (ع اِ) (شاید معرب از تفالهء فارسی) تفاله. کنجاره. || لفاظه. || دردی. ته نشین آب و دواء و جز آن. ثافل. تیرگی شیر و روغن. درشت پس افتادهء از چیزی فشرده. ثجیر. جرم :
گر هوا و نار را سفلی کند
تیرگی و دردی و ثفلی کند.مولوی.
|| دانه. || سفرهء زیر دستاس. || ثفل روغن. کداده. تِلزَه. || سرگین. ثفل غذاء. آنچه دفع شود از معده : هرچند طعام خوشتر ثفل وی گنداتر. (کیمیای سعادت).