«لغت نامه دهخدا»
[ثَ فِ نَ] (ع اِ) پینهء زانو. || آنچه بر زمین رسد از تن شتر وقت نشستن، چون زانو و سینه و دست. || زانو و مجتمع ران و ساق از مردم. || باطن زانوی اسب یعنی چفتهء آن. || عدد و جماعت از مردم. || ناقه که به ثفنه کسی را زند. ج، ثَفنات. || نعت است از ثفن: ناقه ثفنه. || کنارهء سفره و توشه دان، ج، ثُفُن.