«لغت نامه دهخدا»
[ثَفْیْ] (ع مص) پیروی کردن کسی را. || ثفی قدر؛ بر دیگ پایه نهادن دیگ را. || سه زن کردن مرد. || ثفی قوم؛ دفع کردن و راندن آنان را. (ذیل اقرب الموارد).
