«لغت نامه دهخدا»
[ثَ بَ] (ع مص) ثقوب. || افروخته شدن آتش. (تاج المصادر بیهقی). و بسیار سرخ گردیدن. || روشن شدن ستاره. || دمیدن بوی. || ثقبت الناقه؛ بسیارشیر گردید اشتر ماده. || ثقب رأیه؛ رای او نافذ گردید.