ثقب

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ قَ / ثُ] (ع اِ) جِ ثُقبه. || روزن خانه. سوراخ. ج، ثقوب و اَثقب :
چرخ چون گوز شکسته است از آن روز که ماه
چهره چون چهرهء بادام جبین پر ثقب است.
انوری.