«لغت نامه دهخدا»
[ثِ قَ تُلْ مُ] (اِخ) خواجه طاهربن علی مشکان وزیر و خازن سلطان مسعود سوم ابن سلطان ابراهیم غزنوی بود و شعراء عصر را از قبیل مسعودسعد و ابوالفرج رونی و مختاری غزنوی و سنائی غزنوی در حق وی مدایح است و وی برادرزادهء ابونصر منصوربن مشکان رئیس دیوان رسائل سلطان محمود و سلطان مسعود است. و او ممدوح مسعودسعد است که نزدیک بیست قصیده در مدح او گفته است و از جمله: ثقه الملک تا بصدر نشست دهر پیشش میان بطوع ببست تا همایون دوات پیش نهاد الفش را فلک به تا پیوست درد دشمن شده ست و داروی دوست تاش بپسود آن مبارک دست بنگر اکنون بتازگی عجبی کاندر او لفظ درد و دارو بست.(1) ثقه الملک طاهربن علی پادشه چون نبی و او چو ولی تا تو را کرد آسمان ظاهر یک زمین است و طاهر و طاهر. مختاری را نیز در مدح او قصائدی است: طاهر ثقه الملک سر دادگران... و ابوالفرج رونی آنگاه که ثقه الملک حکمرانی لوهاوور یافت در مدیح او گوید: بقدوم عزیز لوهاور مصر کرد و ز مصر بیش بجاه. و رجوع به طاهربن علی بن مشکان شود. (1) - لباب الالباب ج2 ص246.