ثمام

«لغت نامه دهخدا»

[ثُ] (ع اِ) گیاهی است که بفارسی یز نامند. (منتهی الارب). یزبُن(1). و آن از درختان کوهی باشد شبیه به اَثل و از آن حصیر سازند. مؤلف تحفه المؤمنین گوید: بعربی اسم نباتیست شبیه بگندم و قدش کوتاه تر و ساقش باریکتر و بی بند و غیر مجوف و خوشهء او شبیه به ارزن و طعم او شیرین و در تنکابن زراواش نامند. در دوم گرم و در اول خشک و ضماد تازهء او جهت ورم چشم و منع ریختن مواد و آشامیدن او محلل ریاح و مفتح سدد و خاکستر او جهت تقویت مژگان و رویانیدن آن و تقویت باصره نافع و مضر گرده و مصحلش کتیرا و قدر شربتش تا پنج مثقال و بدلش تودری است - انتهی. || برگِ گیاه یز را عرب حجنه الثمام گوید. (منتهی الارب). || هذاعلی طرف الثمام؛ یعنی این چیزی است که دست بدان میرسد و این مثل است در آنکه سهل المأخذ باشد.
(1) - Panis. Panicum.