«لغت نامه دهخدا»
[ثُ مَ] (اِخ) ابن اُثال الحنفی. رئیس یمامه از مردم قبیلهء بنی حنیفه. پیغمبر در سال ششم هجری سلیط بن عمرو را بدعوت با نامه نزد او فرستاد(1) او در یکی از غزوات اسیر مسلمین شد و مدت سه روز رسول صلوات الله علیه به وی تکلیف قبول اسلام کرد و وی نپذیرفت و سپس رسول اکرم او را عفو فرمود و او پس از خلاصی بازگشت و بارغبت و میل خویش مسلمانی گرفت و آنگاه که مسیلمه در یمامه خروج کرد و مردم یمامه به وی گرویدند او از متابعت مسیلمه سرباز زد و گروهی از بنی حنیفه را از پیروی مسیلمه منع کرد و با جیشی که از جانب پیغمبر صلوات الله علیه به تنکیل مسیلمه مأمور گردید دستیاری کرد تا آنکه مسیلمه بهزیمت شد لیکن مردم بنی قیس به کین مسیلمه وی را شهید کردند. (1) - امتاع الاسماع ص308.