ثم ء

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ مْ ءْ] (ع مص) چرب خورانیدن. || شکستن چنانکه سر را. || پلیدی کردن. || ترید و اشکنه کردن نان را. || ثم ء کماه؛ افکندن سماروغ در روغن. || ثم ء لحیه بحنا؛ رنگ کردن ریش بحنا. || ثم ء بما فی البطن؛ خالی کردن شکم را از فضول.