ثنایا

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع اِ) جِ ثَنیه. پشته ها. راههای سربالا در کوه که دشوار باشد؛ فلان طلاّع الثنایا؛ اذا کان سامیاً لمعالی الامور. || چهار دندان پیشین دو از فوق و دو از تحت. || شهیدانی که استثنا کرد ایشان را خدای تعالی از صعقه. حیث قال : و نفخ فی الصور فصعق من فی السموات و من فی الارض الاّ من شاء الله. (قرآن 39/68).