«لغت نامه دهخدا»
[ثَ وَ] (ع مص) ثوب. ثُؤب. بازگشتن پس از رفته بودن. || ثوبان مردم؛ گرد آمدن ایشان. || ثوبان جسم؛ فربهی گرفتن پس از لاغری از مرض. || ثَوبان حوض؛ پر آب شدن یا نزدیک به پری شدن آن. || ثَوبَان ماء؛ گرد آمدن آب پس از رفته بودن.