ثهلان

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (اِخ) کوهی است عظیم بنی نمیر را در ناحیهء شریف. (تاج العروس). کوهی است در عالیه. (میدانی). و گویند در بلاد بنی نمیر است. (مراصد الاطلاع). شعرا و نویسندگان بدان تمثل کنند. مثل ثهلان؛ یعنی باوقار. بارزانت و حلیم و نیز گران چنانکه گویند: اَثقل من ثهلان. و بلند و مرتفع :
براند خسرو مشرق بسوی بیلارام
بدان حصاری کز برج او خجل ثهلان.
عنصری.
عمان و محیط و نیل و جیحون
جودی و حری و قاف و ثهلان.خاقانی.
شراری جهد ز آهن نعل اسبش
که حرّ اقش اروند و ثهلان نماید.خاقانی.
پیش آن بادپرستان بشکوه
کوه ثهلان شوم انشاءالله.خاقانی.
چون خور بر اسب قلهء سنجدبش آمدن
از نعل قله، قلهء ثهلان شکستنش.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص530).
حلمش بسوی قلهء ثهلان نظر نمود
نشمرد جز غبار و کلوخی محقرش.
محمد دقایقی مروزی.