ثیاب

«لغت نامه دهخدا»

(ع اِ) جِ ثوب. جامه ها :
اینکه توبینی نه همه مردمند
بلکه ذئابند بزیر ثیاب.ناصرخسرو.
در ثیاب ربوده از درویش
کی بدست آیدت بهشت و ثواب.
ناصرخسرو.
|| تَعلقّ بثیاب الله؛ ای بأستارالکعبه. || فلان طاهر الثیاب؛ پاک است از عیوب. || اعمال، أن المیت لیبعثُ فی ثیابه. (حدیث). || ثیاب قبطیه؛ کتان باریک سفید و غیر آن که بقبط منسوب است.