«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ مِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استجمار. سپاه مقیم شده در سرحد دشمن. (ناظم الاطباء). || استنجاکننده به سنگریزه. (منتهی الارب). رجوع به استجمار شود.
