مستجمع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ مِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استجماع. فراهم آمده و با هم جمع شده. (ناظم الاطباء). || خواهان اجتماع. (ناظم الاطباء). || جمع کننده و فراهم آرنده. (غیاث). || کامل. سرآمد : فیلسوفان گفتند سندباد بر ما به فضل و علم راجح است و در میان ما کسی از وی مستجمع تر نیست کی روزگار او را بر افادت حکمت و دانش مستغرق داشته است. (سندبادنامه ص46). و رجوع به استجماع شود.