مستجیر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استجاره. || پناه جوینده و زنهارخواهنده. (غیاث) (آنندراج). زینهارخواه. زنهارخواه. امان خواه. پناه برنده. پناه گرفته. پناهنده :
ایمن از شر امیران و وزیر
در پناه نام احمد مستجیر.مولوی (مثنوی).
المستجیر بعمرو عند کربته
کالمستجیر من الرمضاء بالنار.
(امثال و حکم دهخدا).
- مستجیر بالله؛ پناه برنده به خدا. (یادداشت مرحوم دهخدا).
|| دادخواه. (ناظم الاطباء). || پناه و پناه دهنده. (غیاث) (ناظم الاطباء).