مسترق

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ رَق ق] (ع ص) نعت مفعولی از استرقاق. به بندگی گرفته شده و اسیر کرده شده. (غیاث) (آنندراج). برده ای که او را به بردگی گرفته باشند. (اقرب الموارد). مملوک. رجوع به استرقاق شود :
بندهء شهوت بتر نزدیک حق
از غلام و بندگان مسترق.مولوی (مثنوی).