«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ مِ] (ع ص) مُستشِمّ. نعت فاعلی از استشمام. بوینده. (غیاث) (آنندراج). خواهنده از کسی که چیزی را ببوید. || استنشاق کننده. (اقرب الموارد). رجوع به استشمام شود.