مستضی ء

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت فاعلی از استضاءه. نورخواهنده از چیزی. (اقرب الموارد). روشنی خواهنده. روشنی خواه :
ضوء جان آمد نماید مستضی(1)
لازم و ملزوم و باقی مقتضی.
مولوی (مثنوی).
|| مشورت کننده. (اقرب الموارد). رجوع به استضاءه شود.
(1) - در شعر به ضرورت، همزهء آخر کلمه حذف شده است.