مستطاع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از استطاعه. فرمانبردار و مطیع. (غیاث) (آنندراج) :
همچنین کسب و دم و دام و جماع
آن موالید است حق را مستطاع.
مولوی (مثنوی).
|| آنچه در قدرت است. در توانائی. بقدر مستطاع؛ به اندازهء ممکن. رجوع به استطاعه شود.