مستکبری

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ بِ] (حامص) مستکبر بودن. استکبار داشتن. متکبر بودن :
سپیدار مانده ست بی هیچ چیزی
ازیرا که بگزید(1) مستکبری را.ناصرخسرو.
برو شکر کن چون به نعمت دری
که محرومی آید ز مستکبری.
سعدی (بوستان).
(1) - ن ل: ازیرا بگیرند.