مستکفات

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ کِف فا](1) (ع ص، ا) جِ مستکفه. (اقرب الموارد). رجوع به مستکفه شود. || چشمها. بدان جهت که در کفف یعنی حفره ها و گوها می باشد. || شتران گردشده و جمع شده. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
(1) - در منتهی الارب به فتح «ک» ضبط شده است.