«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَن ن] (ع ص) نعت فاعلی از استنان. رجوع به استنان شود. || (اِ) مستن الطریق؛ آن قسمت از راه که واضح و هویدا باشد. (از اقرب الموارد). || مستن الحرور؛ محل جریان سراب یا محل سخت شدن گرمای آن. (از اقرب الموارد). || شیر بیشه. (منتهی الارب).