مستنبه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَمْ بِهْ] (ع ص) آنکه از خواب بیدار شده باشد. (از اقرب الموارد). آگاه. بیدار. هشیار :
نوم عالم از عبادت به بود
آنچنان علمی که مستنبه بود.
مولوی (مثنوی).
و رجوع به استنباه شود.