«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ نِ] (ع ص) پناه برنده و التجاجوینده. (از اقرب الموارد). پناه جوینده. (غیاث). || پشت به چیزی دهنده. (غیاث). تکیه کننده. رجوع به استناد شود.
