مستودعات

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَ دَ] (ع ص، اِ) جِ مستودع و مستودعه. امانتها و چیزهای امانت داشته شده. (غیاث) (آنندراج) : فاما سِرّی از مستودعات قضا و مکنونات قدر دست رد بر پیشانی او نهاد. (سندبادنامه ص61). رجوع به مستودع و استیداع شود.