«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ سِ] (ع ص) فراخ. (غیاث) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || آنکه وضع وی نیکو و فراخ شده باشد. || وسیع و فراخ یابنده چیزی را. || وسیع و فراخ خواهنده چیزی را. (از اقرب الموارد). و رجوع به استیساع شود.