«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ کِ] (ع ص) مشک که از آن چیزی روان نگردد. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || آنکه معدهء وی سخت شده باشد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جوجهء سطبرشده. (از اقرب الموارد). و رجوع به استیکاع شود.