«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از استهتار. صاحب چیزهای باطل و هیچکاره. (منتهی الارب). بسیار اباطیل. کثیرالاباطیل. (از اقرب الموارد). || مستهتر به؛ حریص نسبت به چیزی که جز آن نگوید و نکند. (از اقرب الموارد). و رجوع به استهتار شود.