مسجدسلیمان

«لغت نامه دهخدا»

[مَ جِ سُ لَ / لِ] (اِخ)یکی از بخشهای شهرستان اهواز که محدود است از شمال به بخش قلعه زراس و رودخانهء کارون، از جنوب به بخش هفتگل، از مغرب به شهرستان شوشتر، از مشرق به بخشهای انده و قلعه زراس. منطقه ای است کوهستانی با هوای گرمسیر که بواسطهء وجود کوههای خشک و گچی و فقدان آب و جنگل و وزش بادهای سوزان، هوای تابستان آن بسیار گرم و طاقت فرسا است و در اغلب سالها درجهء حرارت هوا در تابستان به 58 درجهء سانتیگراد رسیده است. رودخانهء کارون از این بخش می گذرد و آب مورد احتیاج اهالی از آن تأمین می گردد. این بخش از نظر وجود معادن نفت یکی از نقاط پرارزش کشور است، و تاکنون در حدود 250 حلقه چاه نفت در آن حفر شده است. راههای اسفالتهء متعددی در نقاط مختلف بخش احداث گردیده است. مرکز بخش شهر مسجدسلیمان است که در حدود 30هزار تن سکنه دارد. این بخش از 6 دهستان به نامهای حومه، زیلائی، ترکه دز، جهانگیری، تل بزان، بیک مهد تشکیل شده و جمعاً دارای 97 آبادی است. سکنهء بخش به اضافهء نفوس شهر در حدود 51هزار تن است. و قرای مهم آن عبارت است از: چشمه علی، باور صاد، خواجه آباد و شیخ آباد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6).