«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَجْ جِ] (ع ص) نعت فاعلی از تسجیع. آنکه سخن با سجع و کلام مسجع می گوید. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب). رجوع به تسجیع شود.
