«لغت نامه دهخدا»
[مَ مَ] (ع ص) تأنیث مسجوم. رجوع به مسجوم و سجم و سجوم شود. || أرض مسجومه؛ زمین باران رسیده. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
