«لغت نامه دهخدا»
[مِ حَ] (ع ص، اِ) تیشه. (منتهی الارب). منحت. (اقرب الموارد). || سوهان. (دهار) (منتهی الارب). مبرد. (اقرب الموارد). || داس. (دهار). || خرک پزداغ. (دهار). || زبان، از هر که باشد. (منتهی الارب). لسان. (اقرب الموارد). زبان. (دهار). || زبان خطیب. (منتهی الارب). || خطیب بلیغ. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || ماهر در قرآن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || جلاد که حدود را بر پا کند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). جلاد. (دهار). || ساقی شادمان. (منتهی الارب). ساقی نشیط و چابک. (از اقرب الموارد) (دهار). || دلاوری که تنها کار کند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). شجاع. (دهار). || شخص خسیس و حقیر و پست. (از اقرب الموارد). || شیطان. (اقرب الموارد). || خرکره. (منتهی الارب). || گورخر. (منتهی الارب). حمار وحش. (اقرب الموارد). || نهایت در جود و سخاوت. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || ارادهء صادق. (منتهی الارب). عزم صارم. (دهار). گویند رَکبَ مسحلَه؛ یعنی بر عزم و ارادهء خویش رفت. (از اقرب الموارد). || گمراهی. (منتهی الارب). غی؛ رکبَ مسحله؛ تبعیت از گمراهی خود کرد و از آن بازنایستاد. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد): ان بنی امیه لایزالون یطعنون فی مسحل ضلاله؛ یعنی بر آن مصمم هستند. (از کلام علی(ع) از اقرب الموارد). || پرویزن. (منتهی الارب). منخل و غربال. (از اقرب الموارد). || دهانهء توشه دان. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || ناودان سخت راننده آب را. (منتهی الارب). ناودان و میزاب که در مقابل آب آن توانایی نباشد. (از اقرب الموارد). || رسن یکتا تافته. (منتهی الارب). حبل و ریسمان که آن را به تنهایی تافته باشند. (از اقرب الموارد). || جامهء پاکیزه، از پنبه. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || لگام ، یا کام لگام. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || دو حلقهء دو طرف دهانهء لگام که داخل یکدیگر هستند. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). آهن که در زیر زنخ اسب بود بر پهنا. (دهار). || جانب ریش، یا پایین رخسار و عذارین تا مقدم ریش، که آن دو را مسحلان نامند. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || کرانهء رخسار و «عارض» مرد. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || باران بسیار و فراوان. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). باران نیک. (دهار).