«لغت نامه دهخدا»
[مِ حَ نَ] (ع اِ) سنگ بوی خوش سای. (منتهی الارب). صلاءه و سنگی که طیب را بر آن سایند. (از اقرب الموارد). || تیشهء سنگ شکن. (منتهی الارب). || آنچه سنگ را بدان شکنند. ج، مَساحِن. (اقرب الموارد).