«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَخْ خِ] (ع ص) نعت فاعلی از تسخین. گرم کننده. (از اقرب الموارد). گرم کن. تسخین کننده. || داروی گرم. (ناظم الاطباء). || هر چیز که حرارت بدن را زیاد کند. در مقابل مبرّد. || هر چیز که جایی را گرم کند. (ناظم الاطباء).