مسد

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ع مص) رسن تافتن. (از منتهی الارب). تافتن رسن را. یا نیکو تافتن آن را. (از اقرب الموارد). نیک تافتن رسن. (تاج المصادر بیهقی). || در رنج انداختن و مانده گردانیدن سیر ستور را. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || نرم و لطیف و هموار بودن شکم. (از اقرب الموارد). || جاریه حسنه المسد؛ دختر سخت نیک بر پیچان خلقت. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).