«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) آن که در دماغ او دخان سیم رسیده محصور کرده باشد. (منتهی الارب). کسی که در خیاشیم و منافذ او دود نقره داخل شده، در نتیجه گرفتار «حصر»(1) و تنگی نفس شده باشد. (از اقرب الموارد). (1) - در اقرب الموارد حُصر ضبط شده به معنی احتباس بول و غائط، ولی به نظر می آید حَصَر باشد به معنی تنگی نفس.