مسطری

«لغت نامه دهخدا»

[مِ طَ] (حامص) مسطر بودن. حالت مسطر داشتن. راستی. استقامت :
مستقیم احوال شو تا خصم سرگردان شود
بس که پرگاری کند او چون تو کردی مسطری.
انوری.
هیکل خاک را ز نو حرز نویسد آسمان
در حرکات از آن کند جدول جوی مسطری.
خاقانی.
و رجوع به مسطر شود.