«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَطْ طَ] (ع ص) بعیر مسطع؛ شتر باداغ. (منتهی الارب). شتر که بوسیلهء «سطاع» داغ شده باشد. (از اقرب الموارد). شتری که در گردن وی به درازا داغ کرده باشند. (ناظم الاطباء). و رجوع به تسطیع شود.