«لغت نامه دهخدا»
[مِ عَ] (ع اِ) آنچه آتش را بوسیلهء آن برانگیزانند. (از اقرب الموارد). فروزینهء آتش و آتشکاو و آهن و جز آن. (منتهی الارب). آتش افروزنه و تنورآشور. (دهار). مسعار. محضب. محضاء. محضج. استام. ج، مَساعر. (دهار). || (ص) برانگیزندهء حرب، گویی که آلتی است در برانگیختن و شعله ور ساختن آن. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب). جنگ انگیز. || دراز و گردن دراز. (از منتهی الارب). گردن که دراز باشد. (از اقرب الموارد). || سخت و درشت. (منتهی الارب). شدید. (اقرب الموارد). || اسب که پایها متفرق اندازد و اینجا و آنجا زند و صبر نکند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || کلب مسعر؛ سگ هار. (از اقرب الموارد).