«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) نعت مفعولی از سعف. رجوع به سعف شود. || صبی مسعوف؛ کودک شیرینه برآورده. (منتهی الارب). کودک که دچار «سعفه» شده باشد. (از اقرب الموارد).
