«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَ فِ] (ع ص) شعر مسقفف؛ موی بلند و پراکنده و ژولیده. (منتهی الارب). مُسْقَفِفْ یا مُسْقَفِّفْ. (از اقرب الموارد).
