مسکان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ع اِ) بیعانه. (منتهی الارب). عربون. ج، مَساکین. (اقرب الموارد). عربان. (المعرب جوالیقی ص232). ربون. پیش مزد. پیش بها. بخشی از بها که از پیش دهند.