«لغت نامه دهخدا»
[مُ کِ] (ع ص، اِ) جِ مسکر و مسکره. آن چیزها که نشئه و مستی آرد، مثل شراب و بنگ و امثال آن. (غیاث). مستی آورندگان. رجوع به مسکر شود.
