مسکنه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ کَ نَ] (ع اِمص) اسم است از مسکین، به معنی فقر و ذل و ضعف. (از اقرب الموارد). بیچارگی. (دهار) (مهذب الاسماء). حاجت. مسکنت. و رجوع به مسکنت شود :... و ضربت علیهم المسکنه ذلک بأنهم کانوا یکفرون بآیات الله... (قرآن 3/112) ... و ضربت علیهم الذله و المسکنه و بآؤُ بغضب من الله. (قرآن 2/61).