مسکینی

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (حامص) مسکین بودن. فقر. درویشی. بی چیزی :
بر این آستان عجز و مسکینیت
به از طاعت و خویشتن بینیت.
سعدی (بوستان).
گر دشمن من به دوستی بگزینی
مسکین چه کند با تو بجز مسکینی.
سعدی (رباعیات).